W kosztorysie inwestorskim wyróżnia się koszty bezpośrednie (materiały, robocizna, praca sprzętu) oraz koszty pośrednie. Koszty pośrednie obejmują m.in. funkcjonowanie zaplecza budowy, organizację robót, koszty zarządu budowy, wymagania BHP, nadzór i inne wydatki, których nie da się przypisać do konkretnej pozycji robót w jednostce obmiarowej.
Z tego powodu koszty pośrednie najczęściej liczy się jako procentowy narzut od wybranej podstawy. W praktyce kosztorysowej podstawą jest suma kosztów robocizny oraz pracy sprzętu. Uzasadnienie jest praktyczne: koszty pośrednie rosną wraz z czasem trwania robót i zaangażowaniem personelu oraz sprzętu (organizacja, dozór, utrzymanie zaplecza), natomiast nie są proporcjonalne do wartości wbudowanych materiałów.
Dlatego poprawna odpowiedź to: robocizny i pracy sprzętu.
Dlaczego pozostałe opcje są nieprawidłowe?
- robocizny i materiałów – włącza materiały do podstawy, co zawyża Kp w robotach materiałochłonnych mimo że materiały nie generują Kp "proporcjonalnie do ceny".
- materiałów i pracy sprzętu – pomija robociznę, a to właśnie ona najczęściej najsilniej koreluje z organizacją i czasem trwania robót.
- materiałów i kosztów ich zakupu – miesza koszty pośrednie z kosztami związanymi z nabyciem materiałów (np. zakup/transport), które stanowią odrębną część kalkulacji kosztów bezpośrednich.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w odpowiedziach pojawiają się materiały jako podstawa Kp, potraktuj to jako "czerwoną flagę" – standardowo Kp nalicza się od robocizny i pracy sprzętu.
