Kosztorys powykonawczy to dokument sporządzany po zakończeniu danego etapu lub całego przedsięwzięcia, którego celem jest pokazanie rzeczywiście poniesionych kosztów. W produkcji telewizyjnej w praktyce porządkuje się koszty według faz:
- preprodukcja – przygotowanie (koncepcja, plan, dokumentacja, research, organizacja),
- produkcja – okres zdjęciowy na planie,
- postprodukcja – montaż obrazu i dźwięku, udźwiękowienie, korekcja barwna, efekty.
Odpowiedź "honorariów sekretarki planu." jest właściwa, ponieważ sekretarka planu (script supervisor/continuity) wykonuje zadania ściśle związane z planem zdjęciowym: prowadzi zapisy ujęć, dba o ciągłość, notuje szczegóły rekwizytów i charakteryzacji. Jest to rola przypisana do fazy produkcji, a nie do prac montażowych czy innych działań realizowanych po zdjęciach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują do polecenia "nie należy umieszczać":
- "kosztów wynajmu wozu transmisyjnego." – to typowy koszt techniczny realizacji transmisji/rejestracji na żywo lub obsługi sygnału; w projektach, które go wymagają, jest to realny wydatek produkcyjny.
- "kosztów wynajmu zestawów montażowych." – zestawy montażowe są bezpośrednio związane z postprodukcją (montaż), więc ich wynajem stanowi klasyczną pozycję kosztową.
- "honorariów reaserchera." – research może pojawiać się w różnych momentach (często w preprodukcji, czasem też w trakcie realizacji), więc honorarium takiej osoby może być uzasadnionym kosztem projektu.
W praktyce organizacji produkcji kluczowe jest dopilnowanie, aby koszty osobowe i techniczne były przypisane do właściwych etapów i dokumentów rozliczeniowych. Zmniejsza to ryzyko błędów budżetowych i ułatwia kontrolę finansową produkcji.
