W kosztorysie powykonawczym celem obmiaru jest rozliczenie rzeczywiście wykonanych robót w takiej jednostce, która najlepiej odpowiada zakresowi prac i materiałów.
Dla kanału wentylacyjnego o przekroju prostokątnym z izolacją z mat z twardej wełny mineralnej kluczowe jest to, że robota dotyczy pokrycia przewodu izolacją. Izolacja "obejmuje" przewód po jego powierzchni zewnętrznej, więc naturalną i praktyczną podstawą obmiaru jest powierzchnia instalacji (najczęściej wyrażana w m2). Taka jednostka pozwala proporcjonalnie rozliczyć zarówno materiał izolacyjny, jak i robociznę związaną z docinaniem, dopasowaniem i mocowaniem mat oraz wykonaniem połączeń.
Odpowiedź "liczby urządzeń" jest niewłaściwa, ponieważ kanały i ich izolacja nie są rozliczane jak urządzenia (np. wentylatory czy centrale), które liczy się w sztukach. Liczba urządzeń nie oddaje też różnic w długości i wielkości kanałów.
Odpowiedź "objętości przewodów" również nie pasuje do charakteru tej roboty. Objętość (m3) opisuje przestrzeń wewnątrz kanału, a nie wielkość powierzchni, na której wykonuje się izolację. Dwa kanały o tej samej objętości mogą mieć różną powierzchnię zewnętrzną (np. inne proporcje boków), co prowadziłoby do błędnego rozliczenia izolacji.
Odpowiedź "liczby złączek" bywa stosowana przy rozliczaniu niektórych elementów armatury lub kształtek jako oddzielnych pozycji, ale sama w sobie nie jest właściwą podstawą obmiaru izolacji kanału. Złączki stanowią tylko fragment instalacji i nie opisują całości robót związanych z izolowaniem przewodów.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się izolacja kanałów, myśl o tym, co faktycznie "oklejasz" lub "pokrywasz" materiałem. Najczęściej jest to powierzchnia, a nie objętość czy liczba sztuk.
