Temperatura barwowa (w kelwinach, K) opisuje "kolor" światła: niższe K oznaczają światło cieplejsze (bardziej żółto-pomarańczowe), a wyższe K oznaczają światło chłodniejsze (bardziej niebieskie). To kluczowe w fotografii, bo wpływa na balans bieli (white balance) i na to, czy biele będą neutralne, czy pojawi się dominanta.
W tabeli należy dopasować typowe źródła do ich zakresów:
- 2 800–3 800 K: światło halogenowe/żarowe (tungsten). Jest ciepłe i "żółte", więc ma niski zakres K.
- 5 000–6 500 K: światło słoneczne w południe (daylight). Często traktowane jako punkt odniesienia dla neutralnego światła dziennego.
- 6 500–8 000 K: światło słoneczne w pochmurny dzień. Zachmurzenie działa jak dyfuzor i wzmacnia wrażenie chłodniejszego (bardziej niebieskiego) światła, więc K rośnie.
- 8 000–10 000 K: światło po zachodzie słońca, w "blue hour". Wtedy widmo jest wyraźnie przesunięte w stronę chłodnych tonów, a wartości K są wysokie.
Kolumna C zawiera właśnie takie, logiczne i praktycznie spotykane przypisania w fotografii. Pozostałe kolumny odpadają, bo umieszczają halogen przy zbyt wysokich kelwinach albo mieszają sytuacje plenerowe w niezgodne z praktyką zakresy (np. przypisują "pochmurny dzień" do wartości typowych dla światła bardziej neutralnego).
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli wahasz się, zapamiętaj regułę: halogen = niski Kelvin, a im "bardziej niebiesko" w plenerze (cień, chmury, po zachodzie), tym Kelvin rośnie.
