W poligrafii, gdy obraz ma zostać odtworzony za pomocą farb procesowych, punktem odniesienia dla przygotowania do druku jest zwykle przestrzeń CMYK. Wynika to z tego, że druk (także wiele zastosowań wielkoformatowych) jest realizowany przez nakładanie składowych barwnych: C (cyan), M (magenta), Y (yellow) oraz K (black). Taka reprezentacja ułatwia separację barw, kontrolę składowych i przewidywanie zachowania barw na podłożu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym ujęciu?
- RGB – to model addytywny, typowy dla urządzeń świecących (monitory, projektory). Pliki RGB często są źródłem w DTP, ale docelowo w klasycznym podejściu przed drukiem wykonuje się kontrolowaną konwersję/separację do CMYK.
- sRGB – to konkretna, ustandaryzowana przestrzeń RGB używana głównie w internecie i zastosowaniach konsumenckich. Jest wygodna dla ekranów, ale nie opisuje bezpośrednio zachowania farb drukarskich i nie jest docelową przestrzenią separacji.
- LAB – to przestrzeń niezależna od urządzenia, używana w kolorymetrii i zarządzaniu kolorem (np. do porównań barw, transformacji między profilami). Nie jest jednak typową przestrzenią, w której przygotowuje się plik "do druku" jako zestaw składowych farb procesowych.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie sugeruje przygotowanie materiału pod farby procesowe i separację, najczęściej oczekiwaną odpowiedzią jest CMYK. Jeśli natomiast opis wskazuje na workflow z RIP i zarządzaniem kolorem "od źródła", wtedy w praktyce spotyka się też przygotowanie w RGB i konwersję dopiero w RIP.
