W pytaniu podano bardzo charakterystyczny opis: dostęp podstawowy składający się z dwóch cyfrowych kanałów B (każdy o przepustowości 64 kb/s) oraz cyfrowego kanału sygnalizacyjnego D o przepustowości 16 kb/s. Taki układ jest typowy dla ISDN, gdzie kanały B służą do przenoszenia informacji użytkowej (np. głosu lub danych), a kanał D służy do sygnalizacji (zestawianie/rozłączanie połączeń, informacje sterujące).
Odpowiedź "ISDN" jest więc poprawna, bo to właśnie w tej technologii wyróżnia się dostęp 2B+D o wskazanych przepustowościach w wariancie dostępu podstawowego.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, ponieważ:
- "SDSL" to technologia z rodziny DSL. Opisuje sposób transmisji szerokopasmowej po parze miedzianej (zwykle symetrycznie), a nie klasyczny podział na dwa kanały B i kanał D o z góry określonych przepustowościach.
- "ADSL" również należy do DSL i jest kojarzone z dostępem asymetrycznym (inne pasmo w dół i w górę). Parametry łącza DSL nie są opisywane jako 2×64 kb/s + 16 kb/s kanału sygnalizacyjnego, tylko jako strumień transmisyjny w ramach modulacji na linii abonenckiej.
- "VDSL" to kolejna odmiana DSL, zwykle o wyższych możliwych przepływnościach na krótszych odcinkach. Także nie wykorzystuje modelu kanałów B/D charakterystycznego dla ISDN.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawiają się litery B i D oraz konkretne wartości 64 kb/s i 16 kb/s, to najczęściej jest to pytanie o ISDN i dostęp podstawowy 2B+D. W DSL częściej rozpoznaje się technologię po typie asymetrii (A), bardzo wysokich przepływnościach (V) lub po samym fakcie "dostępu szerokopasmowego" po parze miedzianej.
