W książce obmiaru zapisuje się ilość wykonanych robót w takich jednostkach, które odpowiadają temu, co jest mierzone podczas odbioru i rozliczenia. Dla robót związanych z ułożeniem sond wymiennika gruntowego (dolnego źródła) kluczową wielkością jest zwykle długość ułożonego elementu (np. odcinków rur/sond), dlatego stosuje się jednostkę m.
Jednostka m2 byłaby właściwa wtedy, gdyby obmiar dotyczył robót powierzchniowych, np. wykonania izolacji na określonej powierzchni lub ułożenia okładziny na płaszczyźnie. W przypadku sond gruntowych nie mierzy się "pokrytej powierzchni", tylko długość ułożenia.
Jednostka m3 odnosi się do objętości, typowo przy wykopach, zasypkach, podsypkach czy betonie. Chociaż przy wykonywaniu dolnego źródła mogą występować prace ziemne, pytanie dotyczy ułożenia sond, a nie objętości gruntu czy materiału.
Jednostka m-g (motogodzina/roboczogodzina w zależności od kontekstu) opisuje czas pracy ludzi lub maszyn. To może być element kalkulacji kosztów, ale nie jest typową jednostką obmiaru "zakończonych robót" tego typu. W obmiarze najpierw ustala się ilość robót (np. w metrach), a dopiero później, w kalkulacji, można przypisać nakłady pracy i sprzętu.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj rodzaj wielkości fizycznej. Jeśli robota jest "liniowa" (montaż/układanie przewodów, rur, sond), szukaj jednostki m. Jeśli "powierzchniowa" (malowanie, izolacja na ścianie) – m2. Jeśli "kubaturowa" (ziemia, beton) – m3.