KWALIFIKACJA BUD19 - CZERWIEC 2016

W geodezji wysokość punktu osnowy wyznacza się różnymi metodami w zależności od środowiska pracy i celu pomiaru. Odpowiedź "W przenoszeniu wysokości do kopalni." jest właściwa, ponieważ przeniesienie układu wysokościowego z powierzchni do wyrobisk podziemnych wymaga specjalnego rozwiązania pomiarowego: chodzi o zachowanie ciągłości odniesienia wysokości (rzędnych) mimo bariery w postaci szybu lub znacznej różnicy poziomów.

W takich pracach nie wystarcza "zwykłe" tyczenie na obiekcie. Kluczowe jest to, że wyznacza się (lub odtwarza) wysokość punktu odniesienia/osnowy w innym środowisku (pod ziemią), tak aby dalsze pomiary i roboty mogły być prowadzone spójnie z układem przyjętym na powierzchni.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują:

• "W pomiarze pionowości krawędzi budynku." – pomiar pionowości dotyczy kontroli odchylenia elementu od pionu. Może wykorzystywać wysokości, ale typowo nie jest to zadanie polegające na przenoszeniu wysokości i wyznaczaniu punktu osnowy metodą charakterystyczną dla prac podziemnych.
• "W tyczeniu linii poziomej o jednakowej wysokości." – tyczenie linii poziomej to praca realizacyjna na obiekcie, w której korzysta się z już znanej wysokości odniesienia. Zwykle nie jest to specyficzna procedura "przenoszenia wysokości" między środowiskami (powierzchnia–podziemie).
• "W obsłudze wznoszenia budynku wielokondygnacyjnego." – obsługa realizacyjna budowy wielokondygnacyjnej obejmuje kontrolę i tyczenie, często w pionie budynku, ale celem nie jest przeniesienie układu wysokościowego do kopalni ani zakładanie punktu osnowy metodą typową dla prac górniczych.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się punkt osnowy oraz schemat sugerujący przekazanie wysokości między różnymi poziomami/środowiskami, najczęściej chodzi o przenoszenie wysokości (a nie o kontrolę pionowości czy tyczenie elementów na budynku).