Karta sieciowa w typowej sieci IP (np. Ethernet) działa przede wszystkim w dwóch najniższych warstwach modelu ISO/OSI.
- Warstwa fizyczna obejmuje sposób przesyłania bitów po medium (sygnał elektryczny/optyczny/radiowy), parametry interfejsu, kodowanie i wykrywanie obecności łącza. To tutaj pojawiają się zagadnienia typu "link up/down", prędkość i duplex.
- Warstwa łącza danych odpowiada za komunikację w ramach jednej sieci lokalnej: tworzenie i odbiór ramek, kontrolę dostępu do medium oraz identyfikację interfejsów przez adres MAC. Karta sieciowa (sprzętowo i/lub z udziałem sterownika) rozpoznaje ramki, filtruje je po MAC i przekazuje dane wyżej.
Odpowiedź "Fizycznej i łącza danych." jest więc zgodna z rolą NIC w klasycznym ujęciu OSI.
Pozostałe odpowiedzi są błędne, bo przesuwają odpowiedzialność karty do wyższych warstw:
- "Fizycznej i sieciowej." – warstwa sieciowa dotyczy adresacji logicznej (IP) i routingu. Te funkcje realizuje głównie stos TCP/IP w systemie operacyjnym lub w routerze, a nie sama karta jako interfejs warstwy 2.
- "Sieciowej i łącza danych." – część o łączu danych jest zbliżona do roli NIC, ale dołączenie warstwy sieciowej sugeruje, że karta realizuje IP/routing. W typowym modelu egzaminacyjnym NIC nie jest elementem warstwy 3.
- "Transportowej i sieciowej." – warstwa transportowa (np. TCP/UDP) dotyczy portów, segmentacji i kontroli transmisji end-to-end, co jest zadaniem oprogramowania (hosta), nie interfejsu sieciowego.
W praktyce, przy diagnozowaniu usterek: problemy z linkiem, negocjacją, błędami ramek czy adresem MAC wiążą się z warstwą 1/2 (NIC i medium). Problemy typu "brak komunikacji IP" mogą wynikać z konfiguracji warstwy 3 (adres/maska/brama) mimo poprawnej pracy karty.
