KWALIFIKACJA PGF4 - STYCZEŃ 2015

Do dalszej obróbki najczęściej wybiera się format RAW, ponieważ przechowuje on możliwie "surowe" dane zarejestrowane przez matrycę. W praktyce oznacza to większą elastyczność w postprodukcji: można skuteczniej korygować ekspozycję, balans bieli, odzyskiwać szczegóły w światłach i cieniach oraz lepiej kontrolować redukcję szumu i wyostrzanie.

Dlaczego nie pozostałe formaty?

• TIFF bywa używany w pracy profesjonalnej, ale zwykle jako plik pośredni lub wynikowy (np. po wywołaniu RAW) do dalszego retuszu i zapisu bezstratnego. Nie jest to typowy "format z aparatu" przeznaczony do wywoływania; częściej trafia do archiwum po etapie konwersji.
• PSD to format roboczy edytora graficznego, przydatny do pracy warstwowej. Nie jest standardowym formatem rejestracji zdjęć w aparacie; powstaje raczej po rozpoczęciu edycji, gdy trzeba zachować warstwy, maski i historię pracy.
• JPEG to format powszechny do publikacji i szybkiego udostępniania, ale wykorzystuje kompresję stratną i zawiera obraz już przetworzony przez aparat (m.in. wyostrzanie, odszumianie, kontrast). To ogranicza zakres bezpiecznych korekt w porównaniu do RAW.

W praktycznym workflow fotograf często pracuje tak: zapis RAW w aparacie → import do programu → wywołanie i korekty bazowe → ewentualny eksport do formatu bezstratnego do retuszu → eksport końcowy do formatu publikacyjnego. Na egzaminie warto kojarzyć RAW jako format wejściowy dający największe możliwości "wywoływania".