Pytanie dotyczy zapisu pliku w taki sposób, aby nie utracić elementów edycji nieniszczącej, czyli przede wszystkim warstw i masek warstw. Do tego celu stosuje się formaty "robocze", które potrafią zapisać pełną strukturę projektu, a nie tylko końcowy, spłaszczony obraz.
Odpowiedź "PSD" jest poprawna, ponieważ jest to natywny format projektu używany w popularnych programach do obróbki, który standardowo przechowuje warstwy, maski, kanały i wiele dodatkowych informacji potrzebnych do dalszej edycji. Dzięki temu po ponownym otwarciu pliku można nadal zmieniać poszczególne elementy obrazu bez konieczności rozpoczynania obróbki od zera.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne:
- "JPEG" to format najczęściej używany do publikacji i udostępniania. Zwykle zapisuje wynik jako pojedynczą warstwę, a dodatkowo stosuje kompresję stratną, co nie pasuje do archiwizacji pliku roboczego.
- "BMP" przechowuje obraz rastrowy w prostej postaci i w praktyce traktowany jest jak zapis spłaszczony, bez struktury warstw i masek typowej dla edycji.
- "EPS" jest formatem spotykanym w zastosowaniach poligraficznych i wymiany grafiki, ale nie jest standardowym wyborem do zachowania warstw i masek w pliku roboczym zdjęcia.
W praktycznym workflow warto rozdzielić: plik roboczy (z warstwami i maskami) od pliku wynikowego do publikacji (np. do internetu). Egzamin sprawdza właśnie tę umiejętność doboru formatu do celu.
