Recepta opisuje preparat recepturowy do użytku zewnętrznego w postaci zawiesiny (tzw. pudru płynnego): liczne składniki stałe (m.in. tlenek cynku, talk, siarka) są rozproszone w medium ciekłym (woda wapienna) do masy 100,0 g. Taka postać zwykle tworzy wyraźny osad, dlatego pacjent powinien otrzymać lek w opakowaniu umożliwiającym wygodne wstrząsanie i wylanie zawartości.
Kluczowym elementem składu jest neomycyna – antybiotyk. Zgodnie z zasadami receptury, preparaty zawierające antybiotyki wymagają szczególnej kontroli czystości mikrobiologicznej: w praktyce oznacza to pracę w warunkach aseptycznych oraz wydanie leku w opakowaniu jałowym. Sam fakt, że lek jest "na skórę", nie znosi wymogu jałowości wynikającego ze składu.
Dlatego poprawny wybór to jałowa butelka z szeroką szyjką o pojemności 100 mL:
- jałowa – spełnia wymóg związany z obecnością antybiotyku,
- szeroka szyjka – ułatwia wydanie i późniejsze użycie zawiesiny z dużą ilością części stałych,
- 100 mL – odpowiada w przybliżeniu masie docelowej ok. 100 g preparatu.
Pozostałe propozycje są nieprawidłowe z następujących powodów:
- "W formach do czopków z tworzywa sztucznego." – to opakowanie właściwe dla postaci stałej (czopków), a recepta dotyczy preparatu płynnego/zawiesiny.
- "W pudełku aptecznym." – pudełko nie jest opakowaniem bezpośrednim dla zawiesiny; nie zapewnia szczelności ani właściwej ochrony produktu.
- "W szklanej butelce z szeroką szyjką o pojemności 100 mL." – mimo odpowiedniej formy i pojemności, nie gwarantuje jałowości; "czyste" szkło nie jest równoznaczne z opakowaniem jałowym.
W praktyce do takiego leku stosuje się też właściwe oznakowanie (użytek zewnętrzny) oraz zalecenie "wstrząsnąć przed użyciem", co wynika z charakteru zawiesiny.
