W układach statycznych moment w utwierdzeniu (reakcja momentowa) wywołany przez ciężar G zależy przede wszystkim od ramienia siły. Dla obciążenia skupionego obowiązuje zależność:
M = G · d, gdzie d to odległość prostopadła od punktu/osi utwierdzenia do linii działania siły ciężaru.
Dlatego, porównując kilka położeń tego samego ciężaru, nie szuka się "największego G" (bo G jest stałe), tylko tego, gdzie d jest największe. W praktyce są to zwykle położenia, w których ładunek znajduje się najdalej od utwierdzenia w sensie statycznym (największy skuteczny wysięg).
Odpowiedź "2 i 4" jest poprawna, ponieważ w tych położeniach ciężar G ma największe ramię względem utwierdzenia, a więc iloczyn G·d (moment utwierdzenia) osiąga maksimum.
Pozostałe propozycje są błędne, bo obejmują co najmniej jedno położenie, w którym ramię jest mniejsze:
- "2 i 3" – położenie 3 (zgodnie z rysunkiem) nie daje maksymalnego ramienia, więc moment jest mniejszy niż w jednym z położeń skrajnych.
- "1 i 3" – oba położenia odpowiadają mniejszemu ramieniu niż maksimum, więc nie mogą wyznaczać największego momentu.
- "1 i 4" – położenie 1 ma zbyt małe ramię; choć 4 jest niekorzystne, para nie wskazuje wszystkich położeń dających największy moment.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze zaznacz (choćby mentalnie) punkt utwierdzenia i poprowadź linię działania siły ciężaru (pion). Następnie porównuj odległość prostopadłą od utwierdzenia do tej linii — to ona decyduje o wartości momentu.
