W typowym przepływie w korycie otwartym rozkład prędkości nie jest równomierny. Woda jest hamowana przez opory ruchu: szorstkość dna, roślinność, nierówności brzegów oraz tarcie wewnętrzne. Skutkiem jest to, że w pobliżu dna i brzegów tworzy się strefa wolniejszego przepływu.
Dlatego największe prędkości pojawiają się w nurcie (głównym prądzie), zwykle bliżej środka koryta i w części przekroju najmniej "dotkniętej" wpływem brzegów. W praktyce maksimum prędkości bywa także przesunięte nieco poniżej powierzchni, bo rozkład prędkości w pionie zależy od turbulencji i warunków przepływu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Przy dnie." To strefa największych oporów: tarcie o dno i oddziaływanie szorstkości powodują spadek prędkości do bardzo małych wartości.
- "Przy brzegu." Brzegi hamują przepływ podobnie jak dno; dodatkowo pojawiają się lokalne zawirowania i przeszkody (np. roślinność), które zmniejszają prędkość.
- "Przy powierzchni." Sama powierzchnia nie jest miejscem maksymalnej prędkości "z definicji". O maksymalnej prędkości decyduje cały układ oporów w przekroju; dlatego w ujęciu przekroju poprzecznego poprawniejsze jest wskazanie strefy nurtu, a nie jednej granicy (powierzchni).
W kontekście ochrony środowiska znajomość stref największych prędkości pomaga m.in. w interpretacji pomiarów hydrometrycznych, prognozowaniu erozji i transportu zanieczyszczeń oraz w planowaniu działań ograniczających degradację koryta.
