W grafice dotykowej (wypukłej) kluczowe jest to, aby użytkownik mógł natychmiast rozpoznać prawidłową orientację kartki. W przeciwieństwie do grafiki wizualnej, gdzie "górę" łatwo odczytać wzrokiem po układzie tekstu, osoba czytająca dotykiem potrzebuje prostego, jednoznacznego znacznika.
Taką funkcję pełni trójkąt prostokątny umieszczany w rogu kartki jako znak orientacyjny. Dzięki niemu można szybko ustalić:
- gdzie jest górna krawędź rysunku ("dalsza"),
- gdzie jest dolna krawędź ("bliższa"),
- czy rysunek nie został obrócony o 90° lub 180°.
W typowej konwencji stosowanej w pracy z materiałami wypukłymi trójkąt orientacyjny umieszcza się w prawym górnym (dalszym) rogu. Taki stały punkt odniesienia minimalizuje pomyłki i przyspiesza analizę schematu.
Dlaczego pozostałe rogi nie są właściwe w tym ujęciu? Umieszczenie znaku w lewym górnym może być mylące przez skojarzenie z "początkiem strony" znanym z druku czarnodrukowego, a w praktyce tyflograficznej liczy się konsekwentny, uzgodniony standard. Z kolei rogi dolne (bliższe) mogą utrudniać jednoznaczne wskazanie "góry" – użytkownik, trzymając kartkę, łatwiej przypadkowo zasłoni znacznik lub potraktuje go jako element rysunku.
Wskazówka egzaminacyjna: zapamiętaj, że znak orientacyjny ma "prowadzić do góry", więc jest umieszczany w rogu dalszym, a standardowo w prawym górnym rogu.
