W układzie sieciowym TN-S przewód ochronny PE oraz przewód neutralny N są prowadzone oddzielnie na całej długości instalacji. To kluczowa cecha odróżniająca TN-S od rozwiązań, w których spotyka się przewód łączony (PEN). W konsekwencji, projektując lub wykonując obwód prowadzony w rurze instalacyjnej z przewodów jednożyłowych, trzeba policzyć nie tylko "ile żył zwykle się daje", ale jaką funkcję ma każda żyła i czy wynika ona z rodzaju zasilania odbiornika.
Typowe zasady doboru liczby przewodów w TN-S są następujące:
- Obwód jednofazowy do typowego punktu odbioru (np. gniazdo 230 V, oprawa 230 V): najczęściej wymaga L + N + PE, czyli trzech przewodów o różnych funkcjach.
- Obwód trójfazowy (np. odbiornik 3×400 V): standardowo wymaga L1 + L2 + L3 + N + PE, czyli pięciu przewodów, jeśli potrzebny jest przewód neutralny; w praktyce wiele odbiorników 3F go nie wykorzystuje, ale w instalacjach budynkowych często jest przewidziany w zależności od symbolu i sposobu podłączenia.
- PE w TN-S jest wymagany wszędzie tam, gdzie przewidziano ochronę przez samoczynne wyłączenie zasilania i gdzie odbiornik ma dostępne części przewodzące.
Pytanie odwołuje się do tabeli, w której zestawiono funkcje (np. L, N, PE) oraz liczbę przewodów jednożyłowych dla kilku obwodów zakończonych punktami odbioru oznaczonymi symbolami graficznymi. Poprawny wybór polega na wskazaniu takiego wiersza, który konsekwentnie zachowuje rozdział N i PE (cecha TN-S) oraz przypisuje właściwą liczbę żył do rodzaju obwodu wynikającego z symbolu.
Odpowiedzi błędne zwykle wynikają z jednego z typowych nieporozumień:
- przyjęcia przewodu wspólnego dla N i PE (co nie jest zgodne z TN-S),
- pominięcia przewodu PE lub N "bo odbiornik działa" (błąd bezpieczeństwa i niezgodność z zasadami ochrony),
- mechanicznego przyjęcia liczby żył bez analizy, czy symbol oznacza obwód 1F czy 3F.
Właściwy jest ten wiersz tabeli, który spełnia powyższe reguły dla wszystkich wskazanych obwodów jednocześnie.
