W ISDN warstwa fizyczna zależy od rodzaju styku (interfejsu). Styk U odnosi się do strony sieciowej na dwuprzewodowej pętli abonenckiej (między urządzeniem terminującym sieć a siecią operatora). Aby przesłać strumień cyfrowy w takim medium, stosuje się określone kodowanie liniowe, czyli sposób reprezentacji bitów jako poziomów/zmian sygnału w czasie.
Poprawna odpowiedź "2B1Q" oznacza kodowanie, w którym dwa bity są mapowane na jeden z czterech poziomów amplitudy (czterowartościowe symbole). Takie podejście jest przydatne na łączu dwuprzewodowym, bo pozwala uzyskać wymaganą przepływność przy rozsądnych wymaganiach pasma i właściwościach toru abonenckiego.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne w tym pytaniu?
- "AMI" to klasyczne kodowanie używane w systemach transmisji PCM, kojarzone głównie z innymi typami łączy cyfrowych. Sam fakt, że jest to popularny skrót z teletransmisji, nie oznacza, że dotyczy styku U w ISDN.
- "HDB3" jest modyfikacją kodowania bipolarnego, typową dla określonych łączy PCM, a nie dla opisywanego styku ISDN U. Częsty błąd to wybór HDB3, bo bywa omawiany szerzej w kontekście teletransmisji.
- "CMI" to inny rodzaj kodowania linii, spotykany w wybranych interfejsach/rozwiązaniach transmisyjnych, ale nie jest właściwą odpowiedzią dla styku U w ISDN w ujęciu tego pytania.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się "styk U", najpierw ustal, że chodzi o stronę pętli abonenckiej i dobierz kodowanie kojarzone z tym interfejsem, zamiast kierować się jedynie znajomością skrótu.
