Choroba Parkinsona wiąże się przede wszystkim z postępującą utratą neuronów dopaminergicznych w ośrodkowym układzie nerwowym, co skutkuje niedoborem dopaminy i typowymi objawami ruchowymi (m.in. drżenie spoczynkowe, sztywność, bradykinezja, zaburzenia postawy). Z tego powodu podstawowy kierunek leczenia farmakologicznego to zwiększenie dostępności dopaminy lub naśladowanie jej działania.
Odpowiedź "dopaminergiczne" jest poprawna, ponieważ obejmuje grupy leków, które kompensują deficyt dopaminowy, np.:
- lewodopa (prekursor dopaminy przenikający do OUN), zwykle w skojarzeniu z inhibitorem dekarboksylazy, aby zwiększyć dostępność w mózgu i ograniczyć działania obwodowe,
- agoniści dopaminy (pobudzają receptory dopaminergiczne),
- inhibitory MAO-B (hamują rozkład dopaminy),
- inhibitory COMT (wydłużają działanie lewodopy i zwiększają jej skuteczność).
Odpowiedź "dopaminolityczne" jest nieprawidłowa, bo leki o działaniu dopaminolitycznym blokują przekaźnictwo dopaminergiczne, a więc działają w kierunku przeciwnym do potrzeb terapeutycznych w Parkinsonie i mogą pogarszać objawy parkinsonowskie.
Odpowiedź "cholinergiczne" także jest błędna: w praktyce w niektórych sytuacjach wykorzystuje się leki antycholinergiczne (zmniejszające wpływ acetylocholiny, pomocne zwłaszcza na drżenie), natomiast leki cholinergiczne nie stanowią leczenia choroby Parkinsona.
Odpowiedź "adrenolityczne" nie pasuje do mechanizmu choroby, ponieważ blokowanie układu adrenergicznego nie wyrównuje deficytu dopaminy w OUN i nie jest typowym postępowaniem przeciwparkinsonowskim.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o Parkinsona szukaj odpowiedzi związanych z dopaminą (uzupełnianie, pobudzanie receptorów, hamowanie rozkładu) i uważaj na pułapkę językową: dopaminergiczne (wspierają) vs dopaminolityczne (blokują).
