W chorobie wrzodowej żołądka i dwunastnicy ważną rolę odgrywają leki zmniejszające wydzielanie kwasu solnego oraz leki wspomagające gojenie błony śluzowej. Inhibitory pompy protonowej (IPP) hamują końcowy etap wydzielania kwasu w komórkach okładzinowych żołądka poprzez blokowanie enzymu H+/K+-ATPazy, co prowadzi do silnego i długotrwałego obniżenia kwaśności.
Odpowiedź "Pantoprazol" jest poprawna, ponieważ jest typowym przedstawicielem IPP. W praktyce aptecznej rozpoznanie tej grupy jest kluczowe m.in. przy analizie recept, wyjaśnianiu pacjentowi zasad stosowania (często przed posiłkiem) oraz odróżnianiu leków przeciwwydzielniczych od preparatów działających tylko objawowo.
Pozostałe propozycje nie są IPP:
- "Ranitydyna" to antagonista receptora histaminowego H2, czyli inna grupa leków przeciwwydzielniczych o odmiennym mechanizmie (blokowanie receptora H2 na komórkach okładzinowych, a nie pompy protonowej).
- "Cisaprid" jest lekiem prokinetycznym – nasila motorykę przewodu pokarmowego, nie należy do leków hamujących wydzielanie kwasu w mechanizmie IPP.
- "Sukralfat" działa głównie miejscowo osłaniająco: tworzy warstwę ochronną na uszkodzonej błonie śluzowej i owrzodzeniach, ale nie jest inhibitorem pompy protonowej.
Na egzaminie warto ćwiczyć szybkie przyporządkowanie nazw międzynarodowych do grup: IPP (np. końcówka "-prazol" w nazwach wielu przedstawicieli), antagoniści H2 (historycznie "-tydyna"), leki osłaniające (sukralfat) oraz prokinetyki (różne nazwy, mechanizm prokinetyczny).
