EIR (Equipment Identity Register) to rejestr związany z identyfikacją urządzenia w sieci GSM. Kluczową informacją przechowywaną dla terminala jest numer IMEI, czyli identyfikator sprzętu (nie abonenta). W praktyce pozwala to odróżnić sytuacje, w których problem dotyczy karty/SIM i abonenta, od sytuacji, w których ograniczenie dotyczy konkretnego telefonu/modemu.
W klasycznym ujęciu EIR wyróżnia się trzy kategorie (listy) numerów IMEI:
- Lista biała – IMEI uznane za poprawne, czyli terminale dopuszczone do użytku w sieci. Taki wpis oznacza, że z punktu widzenia mechanizmu EIR urządzenie nie jest objęte restrykcjami.
- Lista czarna – IMEI niedopuszczone (blokowane), np. ze względu na zgłoszenie kradzieży lub inne powody polityki bezpieczeństwa. Stąd odpowiedź "niedopuszczonych do użytku u danego operatora" nie pasuje do białej listy, tylko do listy czarnej.
- Lista szara – IMEI "pod obserwacją", czyli urządzenia podejrzane lub wymagające monitorowania. Mogą działać w sieci, ale operator może analizować ich zachowanie lub ograniczać funkcje w zależności od wdrożenia. Dlatego sformułowanie "pozostających pod obserwacją…" nie opisuje białej listy.
Odpowiedź "zarejestrowanych wyłącznie u innego operatora" jest błędna, bo EIR nie jest rejestrem "u kogo terminal był zarejestrowany", tylko listą statusów IMEI z perspektywy dopuszczenia/blokady. Pojęcie dopuszczenia w tym kontekście odnosi się do polityki sieci/operatora, a nie do faktu wcześniejszej rejestracji w innej sieci.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: biała = OK, czarna = blokada, szara = obserwacja. To pozwala szybko rozwiązywać pytania o EIR bez mylenia z IMSI/HLR (abonent) i IMEI (urządzenie).
