Rdzeń magnetyczny w silniku (stojan i/lub wirnik) jest częścią obwodu magnetycznego, czyli elementem, który ma możliwie łatwo "prowadzić" strumień magnetyczny wytwarzany przez uzwojenia. Żeby rdzeń spełniał swoją funkcję, potrzebny jest materiał o dobrych własnościach ferromagnetycznych oraz taki, który pozwala ograniczyć straty w rdzeniu (w ujęciu ogólnym: straty związane z przemagnesowaniem i z prądami wirowymi).
Dlatego jako materiał typowy stosuje się stal elektrotechniczną (często w formie pakietu cienkich blach). Taka konstrukcja jest charakterystyczna właśnie dla rdzeni maszyn elektrycznych: zamiast jednego masywnego kawałka metalu rdzeń jest "warstwowy", co pomaga ograniczać niekorzystne zjawiska w materiale.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Miedź – jest bardzo dobrym przewodnikiem elektrycznym, dlatego używa się jej przede wszystkim na uzwojenia (przewody w stojanie/wirniku), a nie na rdzeń magnetyczny. Wybór miedzi na rdzeń miesza funkcję obwodu magnetycznego z funkcją obwodu elektrycznego.
- Stal nierdzewna – to materiał kojarzony z odpornością korozyjną i elementami konstrukcyjnymi. Nie jest standardowym wyborem na rdzenie silników, bo w praktyce rdzeń dobiera się pod kątem własności magnetycznych oraz strat, a nie głównie odporności na korozję.
- Aluminium – jest lekkie i dobrze przewodzi prąd, więc spotyka się je w częściach mechanicznych lub jako przewodnik w pewnych zastosowaniach, ale nie jako typowy materiał rdzenia magnetycznego silnika.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się "rdzeń magnetyczny", myśl o materiale magnetycznym (ferromagnetycznym) stosowanym w postaci blach, a jeśli pojawia się "uzwojenie" lub "przewody", wtedy naturalnym skojarzeniem jest miedź lub aluminium.
