W metodzie pisania bezwzrokowego (touch typing) kluczowe jest stałe ułożenie dłoni na wierszu podstawowym i przypisanie każdemu palcowi określonej strefy klawiszy. Dzięki temu osoba pisząca nie musi kontrolować wzrokiem położenia liter, tylko opiera się na pamięci mięśniowej i orientacji dotykowej.
Lewy palec wskazujący spoczywa w pozycji bazowej na klawiszu F (często z wypustką ułatwiającą odnalezienie). Z tej pozycji ten palec obsługuje również klawisze w swojej strefie w sąsiednich rzędach, typowo: R i T w górnym rzędzie, V i B w dolnym rzędzie oraz dodatkowo G (obok F) w wierszu podstawowym. Z tego powodu odpowiedź "G, F, T, R, B, V" jest zgodna z klasycznym schematem nauki.
Pozostałe propozycje są niepoprawne, bo mieszają strefy różnych palców albo nawet różnych rąk. Zestaw zawierający "H" lub "J" przenosi część liter do obszaru zwykle obsługiwanego przez prawą rękę. Zestaw z "Y" i "N" przesuwa strefę zbyt daleko w prawo/dół, a wariant z "E, D, C" miesza strefę palca wskazującego z klawiszami typowymi dla innych palców lewej dłoni.
W praktyce na egzaminie warto pamiętać zasadę: palce startują z wiersza podstawowego, a potem rozszerzają się pionowo w górę i w dół w swojej strefie. Najpewniejszą kotwicą dla lewej strony jest klawisz F.
