Metoda TIG to spawanie łukowe, w którym łuk elektryczny jarzy się między nietopliwą elektrodą wolframową a spawanym materiałem. Elektroda nie stanowi materiału dodatkowego – jej zadaniem jest stabilne wytworzenie łuku. Ochronę jeziorka spawalniczego i obszaru łuku zapewnia gaz osłonowy, najczęściej argon (czasem inne gazy obojętne lub mieszanki, zależnie od zastosowania). Dlatego poprawne jest wskazanie "elektrodą wolframową w osłonie argonowej".
Odpowiedź "strumieniem elektronów" dotyczy spawania wiązką elektronów, gdzie źródłem energii jest skoncentrowana wiązka w warunkach specjalnych (zwykle próżni), a nie klasyczny łuk TIG z elektrodą wolframową i gazem osłonowym. To zupełnie inna technologia.
Odpowiedź "łukiem plazmowym" odnosi się do spawania plazmowego (PAW). Choć również jest to proces łukowy i bywa mylony z TIG, charakteryzuje się zwężonym łukiem plazmowym i inną budową palnika oraz sposobem formowania strumienia plazmy. Nie jest to definicja TIG.
Odpowiedź "elektrodą topliwą w osłonie dwutlenku węgla" opisuje proces z elektrodą topliwą (drutem) i osłoną aktywną CO2, kojarzony z MAG. W TIG elektroda jest nietopliwa (wolfram), a gazy osłonowe są zasadniczo obojętne, więc CO2 nie jest typowym gazem dla TIG.
Na egzaminie warto zapamiętać skrót: TIG = wolfram + gaz obojętny, a MIG/MAG = drut topliwy. To pomaga szybko rozróżniać procesy po rodzaju elektrody i gazu.
