W tego typu zadaniach korzysta się z tabeli klasyfikacyjnej, w której dla każdego parametru (np. chlorki, metale ciężkie) podane są przedziały stężeń odpowiadające poszczególnym klasom czystości. Postępowanie jest zawsze podobne:
- Krok 1: odczytaj w tabeli, do jakiej klasy zalicza się wartość chlorków 75 mgCl/l.
- Krok 2: odczytaj w tabeli, do jakiej klasy zalicza się wartość ołowiu 0,020 mgPb/l.
- Krok 3: zastosuj zasadę oceny końcowej: decyduje parametr najgorszy (najmniej korzystna klasa spośród ocen cząstkowych).
Odpowiedź "Klasa II" jest poprawna, ponieważ przy wskazanych w zadaniu wartościach oba parametry (chlorki i ołów) mieszczą się w zakresie przypisanym w tabeli do tej samej klasy, a więc wynik końcowy pozostaje taki sam jak oceny cząstkowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne? "Klasa I" oznaczałaby, że każdy z parametrów spełniałby najbardziej rygorystyczne progi z tabeli, czego w tym zestawie danych nie potwierdza klasyfikacja. "Klasa III" i "Klasa IV" wymagałyby, by co najmniej jeden parametr wypadł gorzej (przekroczył granice dla klasy II), czyli należałoby w tabeli znaleźć przypisanie do niższej jakości – tego tu nie ma.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdzaj wszystkie parametry i na końcu wybieraj klasę wynikającą z najgorszego wskaźnika. To najczęstsze miejsce pomyłek przy zadaniach "na podstawie tabeli".
