Odwodnienie to stan, w którym organizm traci więcej wody, niż jej przyjmuje. Ponieważ woda w ustroju nie występuje "czysta", ale jako roztwór, wraz z płynami tracone są także elektrolity (jony), które warunkują prawidłową pracę mięśni, nerwów oraz utrzymanie objętości i ciśnienia krwi.
Najważniejsze dla równowagi wodno-elektrolitowej są sód i potas. Sód jest głównym kationem płynu zewnątrzkomórkowego i silnie wpływa na gospodarkę wodną; potas dominuje wewnątrz komórek i ma znaczenie dla przewodnictwa nerwowo-mięśniowego. Dlatego przy odwodnieniu (np. intensywne pocenie, wymioty, biegunka, zbyt mała podaż płynów) typowo obserwuje się ryzyko zaburzeń właśnie tych jonów, a w praktyce żywieniowej często mówi się o konieczności uzupełniania "wody i elektrolitów".
Odpowiedź "cynku i jodu" jest nieadekwatna, bo choć są to ważne mikroelementy, ich niedobory wynikają przede wszystkim z długotrwale nieprawidłowej podaży w diecie lub zaburzeń wchłaniania, a nie z samego epizodu utraty płynów. "Białek prostych" również nie pasuje: odwodnienie nie powoduje typowego, bezpośredniego niedoboru białek; to raczej problem bilansu płynów. "Żelaza i witaminy C" to częste skojarzenie z dietetyką (np. w kontekście wchłaniania żelaza), ale nie opisuje typowego skutku odwodnienia.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "odwodnienie", w pierwszej kolejności myśl o wodzie, sodzie i potasie oraz o produktach/napojach, które realnie wspierają uzupełnianie płynów (np. woda, buliony, doustne płyny nawadniające, napoje elektrolitowe w uzasadnionych sytuacjach).
