W odcinku nieorurowanym otworu wiertniczego ściany otworu są bezpośrednio podparte przez skałę i ciśnienie słupa płynu. Oznacza to, że przy zwiększaniu ciśnienia podczas prób ciśnieniowych kluczowym ograniczeniem jest moment, w którym formacja zacznie się szczelinować (czyli zostaną zainicjowane i rozwinięte szczeliny w skale).
Dlatego niedopuszczalne jest prowadzenie prób z użyciem ciśnienia większego od ciśnienia szczelinowania tych skał. Przekroczenie tego progu może spowodować:
- powstanie szczelin i wzrost przepuszczalności w strefie przyotworowej,
- utrudnienia w kontroli obiegu płynu (np. straty płuczki),
- pogorszenie stateczności ścian otworu,
- zafałszowanie wyników próby (część ciśnienia "ucieka" w formację),
- ryzyko dalszych komplikacji wiertniczych.
Odpowiedź "dennego statycznego" jest myląca, bo ciśnienie denne statyczne opisuje stan bez przepływu (wynikający głównie z ciężaru słupa płynu), ale nie jest definicyjną granicą bezpieczeństwa dla skały; granicą jest odporność formacji na rozwarcie szczelin.
Odpowiedź "dennego dynamicznego" również nie stanowi właściwego ograniczenia: ciśnienie denne dynamiczne uwzględnia straty ciśnienia podczas przepływu, jednak nadal nie odpowiada bezpośrednio na pytanie o próg, którego przekroczenie prowadzi do mechanicznego uszkodzenia skały.
Odpowiedź "złożowego tych skał" jest błędna, ponieważ ciśnienie złożowe opisuje ciśnienie płynów w porach skały (warunki złożowe), a nie kryterium rozpoczęcia szczelinowania. Możliwe jest, że ciśnienie szczelinowania jest wyższe od złożowego, ale to właśnie szczelinowanie wyznacza moment, w którym próba staje się niebezpieczna dla interwału nieorurowanego.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać zasadę: w open hole nie przekraczaj ciśnienia, które może rozszczelnić (rozszczelinować) formację, bo skutki są natychmiastowe i operacyjnie kosztowne.
