W pierwszej fazie terapii zajęciowej (etapie wstępnym, obejmującym pierwszy kontakt i rozpoczęcie współpracy) priorytetem jest zbudowanie relacji terapeutycznej. Odpowiedź "wytworzyć więź między nim a terapeutą" jest trafna, ponieważ planowanie działań terapeutycznych wymaga nie tylko danych o funkcjonowaniu, ale także gotowości uczestnika do współpracy. Więź i zaufanie ułatwiają komunikację, zmniejszają napięcie związane z nową sytuacją oraz pozwalają na uzyskanie wiarygodnych informacji o potrzebach i oczekiwaniach.
Odpowiedź "realnie przedstawić mu jego problemy" może brzmieć "konkretnie", lecz na starcie bywa nieadekwatna: zbyt wczesne konfrontowanie uczestnika z trudnościami może wzmacniać opór, lęk lub poczucie oceny. W praktyce najpierw buduje się bezpieczną relację i dopiero w jej ramach omawia ograniczenia i cele.
Odpowiedź "ocenić posiadane przez niego umiejętności" jest ważnym elementem procesu, ale zwykle opiera się na obserwacji, wywiadzie i zadaniach wykonywanych w warunkach, w których uczestnik czuje się na tyle bezpiecznie, by pokazać swoje realne możliwości. Bez wytworzenia więzi taka ocena może być zniekształcona (np. przez stres, wycofanie lub brak zaangażowania).
Odpowiedź "zmotywować go do samodzielnych decyzji" również ma znaczenie, jednak motywowanie jest skuteczniejsze, gdy uczestnik rozumie rolę terapii i ufa terapeucie. Na początku częściej stosuje się działania wspierające kontakt, orientację w nowym miejscu i wstępne ustalenie zasad, a dopiero potem wzmacnia się autonomię w doborze aktywności i celów.
Praktyczna wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy "pierwszej fazy" i "nowo przyjętego" uczestnika, najczęściej chodzi o fundament procesu, czyli relację i uzyskanie współpracy, a nie o szczegółową diagnozę czy modyfikację zachowań.
