Zasada indywidualizacji w terapii zajęciowej polega na takim planowaniu i prowadzeniu zajęć, aby były one dopasowane do konkretnej osoby: jej sprawności fizycznej, funkcji poznawczych, komunikacji, motywacji, doświadczeń oraz aktualnego stanu zdrowia. W treści pytania kluczowe jest wskazanie, że terapeuta "zna możliwości i ograniczenia podopiecznych" – to bezpośrednio kieruje do konieczności dostosowania programu.
Nawet gdy zajęcia są grupowe, indywidualizacja nie znika. Realizuje się ją m.in. przez:
- dobór wspólnego tematu, ale z różnymi poziomami trudności (łatwiejsze i trudniejsze warianty tego samego ćwiczenia),
- różne role w zadaniu zespołowym (każdy wykonuje część zgodną z możliwościami),
- adaptację materiałów i narzędzi (np. rozmiar elementów, uchwyty, czas pracy),
- zapewnienie odpowiedniego wsparcia (instrukcja krok po kroku, demonstracja, pomoc fizyczna w granicach bezpieczeństwa).
Odpowiedź "uczestnictwa" może kojarzyć się z aktywnym udziałem, ale sama w sobie nie opisuje zasady doboru treści do ograniczeń – można "uczestniczyć" formalnie, a zadanie nadal może być niedopasowane. Odpowiedź "partnerstwa" dotyczy bardziej relacji i sposobu traktowania podopiecznego (współdecydowanie, podmiotowość), a nie podstawowej reguły konstrukcji programu w oparciu o możliwości funkcjonalne. Odpowiedź "samoświadomości" odnosi się do rozumienia siebie i własnych stanów/reakcji; jest ważna w pracy terapeutycznej, lecz nie stanowi typowej nadrzędnej zasady planowania zajęć wynikającej z analizy ograniczeń fizycznych i intelektualnych.
Na egzaminie warto zapamiętać prostą regułę: jeśli w pytaniu pojawia się informacja o możliwościach i ograniczeniach, to najczęściej sprawdzana jest umiejętność dostosowania oddziaływań, czyli indywidualizacja.
