W rejonach zagrożonych tąpaniami kluczowe jest to, że obciążenia działające na obudowę mogą mieć charakter dynamiczny (nagły wzrost naprężeń, wstrząs górotworu), a nie wyłącznie statyczny. Dlatego w wyrobiskach korytarzowych w pokładach (lub ich częściach) zaliczonych do II stopnia zagrożenia tąpaniami stosuje się rozwiązania, które potrafią przyjąć energię i nie ulec nagłemu, kruchemu zniszczeniu.
Odpowiedź "stalową podatną" jest właściwa, ponieważ obudowa podatna jest zaprojektowana tak, aby:
- umożliwiać kontrolowane odkształcenia elementów (pracę na ugięciu/przesuwie),
- rozpraszać i pochłaniać energię oddziaływań dynamicznych,
- zachować funkcję podtrzymania stropu i ociosów mimo chwilowych przeciążeń.
Pozostałe propozycje są niekorzystne w kontekście tąpań głównie z powodu zbyt dużej sztywności lub charakteru pracy materiału:
- "z tubingów żelbetowych" – konstrukcja żelbetowa jest zwykle masywna i sztywna; przy obciążeniu dynamicznym może dojść do pęknięć i utraty nośności w sposób gwałtowny, a możliwość kontrolowanej "pracy" jest ograniczona.
- "drewnianą wielobokową" – drewno bywa podatne, ale tego typu obudowa nie jest typowym rozwiązaniem dla wyrobisk korytarzowych w warunkach wyższego stopnia zagrożenia tąpaniami; jej parametry i powtarzalność pracy mogą być niewystarczające w porównaniu z obudową stalową podatną.
- "murową z bloczków betonowych" – obudowa murowa jest z natury krucha i sztywna; pod działaniem wstrząsu łatwo o spękania, odspojenia i lokalne zawały, a brak mechanizmu kontrolowanego odkształcenia zwiększa ryzyko uszkodzenia.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o tąpania szukaj rozwiązań, które są opisywane jako podatne, energochłonne lub przeznaczone do pracy przy obciążeniach dynamicznych. Intuicja "beton jest zawsze bezpieczniejszy" często prowadzi do błędnej odpowiedzi.
