W pomieszczeniu mokrym o stałej wilgotności względnej powietrza powyżej 85% kluczowe jest, aby podłoże pod okładzinę było odporne na długotrwałe zawilgocenie. Podłoże nie może w takich warunkach tracić nośności, pęcznieć ani ulegać degradacji, bo skutkiem są rysy, rozwarstwienia i w konsekwencji odspajanie okładziny.
Odpowiedź "z płyt gipsowo-kartonowych" jest właściwa, ponieważ rdzeń gipsowy jest materiałem wrażliwym na stałą wysoką wilgotność. Długotrwałe oddziaływanie wilgoci może powodować osłabienie struktury, pogorszenie parametrów oraz sprzyjać rozwojowi mikroorganizmów. Nawet jeżeli okładzina (np. płytki) jest szczelna, to w praktyce wilgoć może pojawiać się w strefach nieszczelności, na krawędziach, przy przejściach instalacyjnych i w miejscach trudnych do poprawnego uszczelnienia.
Dlaczego pozostałe podłoża są mniej problematyczne w takich warunkach?
- "z cegieł ceramicznych pełnych" – podłoże mineralne, przy poprawnej technologii i przygotowaniu (wyrównanie, gruntowanie, ewentualna hydroizolacja), stanowi stabilną bazę pod okładziny.
- "z płyt cementowo-włóknowych" – płyty o spoiwie cementowym są projektowane do zastosowań w środowisku wilgotnym; w praktyce lepiej zachowują parametry niż materiały gipsowe.
- "z bloczków betonowych na zaprawie cementowej" – również podłoże mineralne, typowo stosowane w strefach mokrych, o ile zapewni się właściwe wykonanie warstw i ochronę przeciwwilgociową tam, gdzie jest wymagana.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowa "stała wilgotność" i bardzo wysoki próg wilgotności. To sygnał, że trzeba myśleć o trwałości podłoża w czasie, a nie tylko o łatwości montażu.
