Główne połączenie wyrównawcze ma za zadanie połączyć (wyrównać potencjały) między innymi dostępne części przewodzące oraz obce części przewodzące w budynku z główną szyną wyrównawczą. W praktyce oznacza to, że pomiędzy szyną a każdym poprawnie podłączonym punktem powinien istnieć zamknięty tor elektryczny o bardzo małej rezystancji.
Pomiar ciągłości (miernikiem ciągłości lub omomierzem dla małych rezystancji) interpretuje się prosto:
- Jest ciągłość – gdy między szyną a punktem istnieje połączenie przewodem/metalowym łącznikiem zgodnie ze schematem.
- Brak ciągłości – gdy w torze jest przerwa (np. brak przewodu, rozłączony zacisk, element odizolowujący, niewłaściwe wpięcie).
W tym zadaniu kluczowe jest prześledzenie na rysunku, czy od głównej szyny wyrównawczej do każdego z czterech punktów prowadzi nieprzerwany tor połączenia. Tylko dla jednego punktu schemat wskazuje przerwanie lub brak skutecznego połączenia, dlatego właśnie tam miernik powinien pokazać brak ciągłości.
Odpowiedź "4" jest poprawna, ponieważ na rysunku połączenie do punktu 4 nie zapewnia zamkniętej drogi elektrycznej do głównej szyny wyrównawczej.
Pozostałe odpowiedzi są niepoprawne, bo odpowiadają punktom, dla których schemat pokazuje zachowany tor połączenia do szyny (ciągłość powinna zostać potwierdzona). Typowym błędem jest wybór punktu na podstawie położenia na rysunku lub "podobieństwa" do pozostałych, zamiast sprawdzenia całej ścieżki połączenia krok po kroku.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw odnajdź główną szynę wyrównawczą, następnie palcem/okiem prześledź każdy przewód aż do badanego punktu i sprawdź, czy po drodze nie ma rozłączenia. To zwykle szybciej prowadzi do wyniku niż zgadywanie.
