W kablu UTP (Unshielded Twisted Pair) każda para jest skręcona, aby ograniczać zakłócenia i przesłuchy między parami. Podczas zarabiania (montażu wtyku 8P8C/RJ‑45 lub zakończenia w gnieździe) część par trzeba rozdzielić i ułożyć żyły zgodnie ze schematem. Kluczową zasadą jest to, aby nie rozkręcać par "na zapas", tylko utrzymać skręt możliwie blisko punktu zakończenia.
Odpowiedź "8÷12 mm" wskazuje krótki odcinek rozkręcenia: wystarczający, by uporządkować żyły i wprowadzić je do złącza, a jednocześnie na tyle mały, aby nie wprowadzać zauważalnego pogorszenia parametrów toru (zwłaszcza przesłuchów, np. NEXT). To typowy rząd wielkości spotykany w zaleceniach montażowych: kilka–kilkanaście milimetrów, a nie centymetry.
- Odpowiedź "3÷5 mm" bywa zbyt mała w praktyce montażowej: może utrudnić ułożenie i docięcie żył oraz poprawne dosunięcie płaszcza kabla do złącza. Zbyt "na styk" wykonane zakończenie zwiększa ryzyko błędu montażu.
- Odpowiedź "20÷25 mm" jest już wyraźnie dłuższym rozkręceniem. Taki odcinek nieskręconych żył przy zakończeniu częściej powoduje pogorszenie parametrów i problemy podczas pomiarów/certyfikacji, szczególnie w wyższych kategoriach okablowania.
- Odpowiedź "30÷40 mm" to typowy błąd "dla wygody". Tak długie rozkręcenie oznacza istotną utratę właściwości pary skręcanej przy samym złączu, co może skutkować niestabilną pracą łącza (błędy ramek, renegocjacje, spadek przepustowości) mimo poprawnej kolejności żył.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach widzisz wartości rzędu centymetrów, traktuj je podejrzliwie. Zasada technologiczna przy UTP to "minimalnie tyle, ile trzeba do zarobienia", bo skręt jest elementem zapewniającym jakość transmisji.
