W prezentacjach "największy kontrast" w praktyce najczęściej oznacza największy kontrast jasności (luminancji), bo to on decyduje o czytelności liter na tle. Czerń jest skrajnym przypadkiem o najniższej jasności, a biel – o najwyższej, dlatego zestawienie "czarnym i białym" daje maksymalną różnicę jasności i zwykle najlepszą czytelność.
Dlaczego pozostałe pary przegrywają w typowym zastosowaniu slajdów?
- "żółtym i czarnym" może wydawać się bardzo kontrastowe (często spotykane w znakach ostrzegawczych), ale pod względem jasności nie jest skrajną parą w takim stopniu jak biel i czerń. Dodatkowo intensywny żółty bywa męczący na dużych powierzchniach slajdu.
- "białym i niebieskim" daje czytelność zależną od odcienia niebieskiego: ciemny niebieski z białym tekstem jest niezły, ale nie osiąga skrajnej różnicy jak biel–czerń. Przy jaśniejszym niebieskim czytelność szybko spada.
- "niebieskim i szarym" zwykle tworzy niski lub średni kontrast jasności, przez co tekst może "zlewać się" z tłem, szczególnie na projektorze, przy słabym oświetleniu lub gorszej kalibracji.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli pytanie dotyczy tekstu i tła, myśl o czytelności, a więc o różnicy jasności, nie o "kolorowości". W praktyce warto też sprawdzać slajdy narzędziem oceny dostępności/kontrastu oraz testować je na docelowym urządzeniu (monitor/projektor).
