W szyciu odzieży marszczenie to celowe "skrócenie" odcinka materiału przez wykonanie regularnych zmarszczeń (najczęściej dwoma równoległymi ściegami i ściągnięciem nici) albo z użyciem specjalnego oprzyrządowania. W praktyce wykorzystuje się je m.in. wtedy, gdy część rękawa ma nadmiar długości w stosunku do miejsca wszycia i trzeba ten nadmiar rozłożyć równomiernie, aby rękaw dobrze się układał.
Odpowiedź "wykonywania marszczenia." jest właściwa, ponieważ przyrząd pomocniczy (np. stopka/przystawka do marszczenia) pozwala szybko i równomiernie formować zmarszczenia na wymaganym odcinku, co jest szczególnie ważne dla estetyki oraz powtarzalności w produkcji.
Pozostałe opcje dotyczą innych czynności technologicznych:
- "wykonywania falbanek." Falbana to osobny element lub wykończenie wymagające krojenia i wszywania (często po wcześniejszym zmarszczeniu), ale sam przyrząd do marszczenia nie jest "przyrządem do falbanek" jako takim. To inna operacja i inny cel konstrukcyjno-dekoracyjny.
- "naszywania taśm." Naszywanie taśm wymaga prowadzenia taśmy i stabilnego doszycia, zwykle przydają się prowadniki/lamowniki, a nie urządzenia wytwarzające zmarszczenia materiału.
- "podwijania materiału (zwijacz)." Zwijacz służy do zawijania brzegu (np. wąskie podwinięcie) i jest typowy dla wykańczania krawędzi, a nie dla skracania odcinka przez zmarszczenie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy na fasonie widzisz nadmiar materiału, który ma "zmieścić się" w krótszym obwodzie albo ma tworzyć drobne fałdki, myśl o marszczeniu lub wmarszczaniu, a dopiero potem o wykończeniach typu zwijacz czy doszywanie taśm.
