Walcowanie blach grubych wymaga wsadu, który już na starcie ma kształt zbliżony do wyrobu płaskiego, aby proces był efektywny materiałowo i technologicznie. Dlatego jako wsad stosuje się kęsiska płaskie (często nazywane slabami) – półwyroby o dużej szerokości i stosunkowo niewielkiej grubości w przekroju. Taki kształt pozwala w kolejnych przepustach zmniejszać grubość i kształtować szerokość, otrzymując blachę o wymaganych wymiarach.
Odpowiedź "kęsiska płaskie" jest właściwa, bo odpowiada typowej logice doboru półwyrobu: płaskie wyroby walcuje się z płaskich półwyrobów. Ułatwia to prowadzenie odkształcenia, ogranicza liczbę niekorzystnych przekształceń przekroju i zmniejsza ryzyko powstawania wad związanych z nadmiernym "przekuwaniem" materiału z formy masywnej na płaską.
Pozostałe propozycje są mylące z punktu widzenia zastosowania:
- "wlewki okrągłe" – taki kształt jest typowy raczej dla wlewków przeznaczanych do dalszego przerobu na pręty lub elementy osiowo-symetryczne; wymagałby znaczącego przekształcenia przekroju, zanim stałby się wsadem do blach.
- "wlewki wielokątne" – choć wlewki mogą mieć różne kształty, nadal są to formy odlewnicze bardziej "masywne" niż typowy wsad do blach grubych; w praktyce technologia blach opiera się na kęsiskach.
- "kęsy kwadratowe" – kęsy (np. o przekroju kwadratowym) kojarzą się z produkcją prętów, walcówki lub kształtowników, gdzie przekrój wyjściowy jest bardziej zwarty i dopasowany do wyrobów długich, a nie płaskich.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się "blacha", szukaj wsadu o płaskim przekroju; gdy pojawiają się "pręty/kształtowniki", częściej właściwe są kęsy o przekrojach bardziej zwartych.
