KWALIFIKACJA MED3 + MED14 - STYCZEŃ 2020

U pacjenta unieruchomionego w łóżku głównym mechanizmem powstawania odleżyn jest długotrwały ucisk, który pogarsza ukrwienie tkanek. Gdy dodatkowo występuje niedożywienie (w pytaniu sugerowane przez bardzo niską wartość BMI), skóra i tkanki podskórne są bardziej podatne na uszkodzenia, a proces gojenia jest utrudniony.

Dlatego w praktyce profilaktyka odleżyn powinna obejmować co najmniej dwa równoległe obszary:

• Wsparcie żywieniowe – zwracanie uwagi na podaż białka i energii. Białko jest niezbędne do utrzymania masy mięśniowej i odbudowy tkanek, a jego niedobór sprzyja pogorszeniu stanu skóry.
• Odciążanie i redukcja ucisku – stosowanie rozwiązań, które zmniejszają stały nacisk na te same miejsca (np. powierzchnie przeciwodleżynowe, w tym materace zmiennociśnieniowe), obok regularnej zmiany pozycji i kontroli stanu skóry.

Odpowiedź z dietą ubogoenergetyczną nie pasuje do pacjenta z cechami niedożywienia – ograniczanie energii może pogłębiać wyniszczenie i pośrednio zwiększać ryzyko odleżyn. Opcja bogatoresztkowa dotyczy zwykle błonnika i pracy jelit; sama w sobie nie rozwiązuje problemu niedoboru białka ani regeneracji tkanek, a dodatkowo kosmetyki natłuszczające nie zastąpią odciążania. Odpowiedź ubogobiałkowa jest szczególnie niekorzystna, bo może nasilać niedobory budulcowe, a same środki nawilżające nie eliminują kluczowej przyczyny odleżyn, czyli ucisku.

Warto zapamiętać zasadę: u pacjenta leżącego profilaktyka odleżyn to jednocześnie odciążanie + pielęgnacja skóry + ocena i wsparcie żywienia. W kontekście niedożywienia komponent żywieniowy (w tym białko) nabiera szczególnego znaczenia.