W metodzie GRAFCET (opis sterowania sekwencyjnego) przejście do następnego kroku nie zachodzi "samo z siebie". Aby krok 2 mógł się rozpocząć, musi zostać spełniona reguła uaktywnienia przejścia z kroku 1 do kroku 2.
W praktyce oznacza to dwie rzeczy jednocześnie:
- krok poprzedzający (krok 1) jest aktywny / został wykonany zgodnie z przebiegiem sekwencji,
- spełniona jest receptywność przejścia, czyli warunek logiczny przypisany do przejścia (najczęściej zbudowany z sygnałów wejściowych, czujników, przycisków).
Odpowiedź "wykonanie kroku 1 oraz stan wysoki na wejściu I0.2" odpowiada właśnie takiemu modelowi: krok 1 zapewnia "gotowość" przejścia, a wejście I0.2 dostarcza warunku, który zezwala na przejście (np. zadziałanie czujnika położenia, potwierdzenie zamknięcia osłony, osiągnięcie krańcówki).
Pozostałe odpowiedzi są typowymi pułapkami:
- Wariant ze stanem niskim na innym wejściu (np. I0.0) miesza konkretny adres sygnału z innym adresem i dodatkowo zmienia polaryzację warunku (0 zamiast 1), co w sterowaniach sekwencyjnych ma kluczowe znaczenie.
- Wariant "spełnienie warunków startu i wykonanie kroku 1" jest zbyt ogólny: warunki startu dotyczą inicjalizacji całego programu/sekwencji, a pytanie dotyczy konkretnego przejścia do kroku 2.
- Wariant ze stanem na Q0.0 dotyczy wyjścia sterownika (Q), a warunki przejść w GRAFCET najczęściej buduje się na podstawie wejść i sygnałów potwierdzających; użycie wyjścia jako warunku jest możliwe w niektórych projektach, ale nie jest tu zgodne z podanym warunkiem przejścia do kroku 2.
Na egzaminie warto zapamiętać schemat: przejście = aktywny krok poprzedni + warunek (receptywność). Dopiero wtedy następny krok może się rozpocząć.
