W układzie nawrotnym silnika (prawo/lewo) kluczowe jest zabezpieczenie przed jednoczesnym załączeniem dwóch wyjść sterujących przeciwnymi kierunkami. Równoczesne wysterowanie obu kierunków może prowadzić do bardzo niebezpiecznych stanów w torze mocy (w praktyce m.in. do zwarć i uszkodzeń elementów wykonawczych), dlatego stosuje się blokadę wzajemną (interlocking).
Poprawna blokada programowa w LAD polega na tym, że w szczeblu sterującym wyjściem "prawo" znajduje się warunek uniemożliwiający pracę, gdy aktywne jest wyjście "lewo" — typowo jako styk normalnie zamknięty (NC) od cewki/wyjścia przeciwnego. Analogicznie w szczeblu "lewo" umieszcza się styk NC od wyjścia "prawo". Dzięki temu nawet jeśli operator naciśnie oba przyciski jednocześnie albo pojawi się niepożądany sygnał, logika nie dopuści do jednoczesnego stanu 1 na obu wyjściach.
"Program 1" zawiera właśnie taką strukturę: w gałęzi sterującej jednym kierunkiem widoczny jest styk NC od wyjścia kierunku przeciwnego (oraz dodatkowo blokada przyciskowa). To spełnia wymaganie z treści zadania: zabezpieczenie przed jednoczesnym załączeniem dwóch wyjść.
Pozostałe propozycje są niepoprawne z typowych powodów:
- Wariant z błędną logiką przycisku (np. zestawienie w jednym torze styku NO i NC tego samego sygnału startu) może powodować, że układ nie uruchamia się poprawnie albo działa nieprzewidywalnie — nie jest to pewne, poprawne rozwiązanie interlockingu.
- Wariant bez styków NC od cewek/wyjść przeciwnych nie zapewnia blokady wyjść: przy sprzyjających warunkach oba wyjścia mogą być załączone (np. przy równoczesnym starcie).
- Wariant oparty wyłącznie na podtrzymaniu (samopodtrzymaniu) poprawia "trzymanie" stanu po starcie, ale sam w sobie nie tworzy blokady wzajemnej pomiędzy kierunkami.
W praktyce przemysłowej często łączy się blokadę programową z blokadą sprzętową (elektryczną i/lub mechaniczną styczników), aby zwiększyć bezpieczeństwo i odporność na uszkodzenia.
