W klasycznym, historycznym podziale adresów IPv4 (tzw. classful addressing) o przynależności do klasy decyduje pierwszy oktet adresu (pierwsza liczba przed kropką). Dla porównania:
- Klasa A: pierwszy oktet 1–126 (duże sieci),
- Klasa B: pierwszy oktet 128–191 (średnie sieci),
- Klasa C: pierwszy oktet 192–223 (małe sieci),
- Klasa D: 224–239 (adresy multicast),
- Klasa E: 240–255 (zakres eksperymentalny/rezerwowy).
Dla adresu 162.1.123.0 pierwszy oktet wynosi 162. Ponieważ 162 należy do przedziału 128–191, adres zalicza się do klasy B. Końcówka .0 nie zmienia klasy; często bywa spotykana jako adres sieci w danej podsieci, ale sama w sobie nie przesądza o klasyfikacji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne? Odpowiedź "klasy C" odpada, bo klasa C zaczyna się od 192, a 162 jest mniejsze. Odpowiedź "klasy D" jest błędna, bo klasa D obejmuje multicast (224–239), czyli zupełnie inny zakres i przeznaczenie. Odpowiedź "klasy E" także jest błędna, bo dotyczy zakresu 240–255, zarezerwowanego/eksperymentalnego.
Warto pamiętać, że współcześnie w praktyce dominuje adresowanie bezklasowe (CIDR) i to prefiks/maska określa rozmiar sieci, jednak znajomość klas bywa wymagana na egzaminach i przy pracy ze starszymi materiałami.