W przewlekłej niewydolności nerek u kota nerki gorzej usuwają produkty przemiany materii, w tym związki azotowe powstające z metabolizmu białek. Dlatego w klasycznym ujęciu dietoterapii PNN stosuje się karmy nerkowe, w których podaż białka jest obniżona (a jego jakość wysoka), aby zmniejszyć obciążenie związane z wydalaniem metabolitów i ograniczyć objawy mocznicowe.
Odpowiedź "wody" jest nieprawidłowa, ponieważ u kotów z PNN często występuje poliuria i wtórna polidypsja, a więc zwiększone zapotrzebowanie na płyny. Ograniczanie wody może nasilać odwodnienie, pogarszać perfuzję nerek i ogólny stan pacjenta. W praktyce kładzie się nacisk raczej na wspieranie pobrania płynów (świeża woda, fontanny, karma mokra, a czasem płynoterapia zależnie od decyzji lekarza).
Odpowiedź "tłuszczów" nie jest właściwym wyborem jako ogólna zasada dietetyczna w PNN. Tłuszcz jest ważnym nośnikiem energii; w dietach nerkowych bywa wykorzystywany do utrzymania kaloryczności przy mniejszym udziale białka. Oczywiście istnieją sytuacje kliniczne, w których modyfikuje się tłuszcz (np. inne choroby współistniejące), ale nie jest to podstawowy cel żywienia w PNN.
Odpowiedź "węglowodanów" również nie stanowi typowego, głównego ograniczenia w PNN. Węglowodany mogą pełnić rolę źródła energii i wspierać utrzymanie bilansu kalorycznego diety. Kluczowe w żywieniu nerkowym jest odpowiednie zbilansowanie składników tak, aby pacjent jadł chętnie i nie tracił masy mięśniowej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o PNN rozróżniaj składniki ograniczane (klasycznie: białko) od tych, które należy zapewnić w odpowiedniej ilości (zwłaszcza woda i energia).
