W rozliczeniu VAT porównuje się dwa rodzaje podatku:
- VAT należny – podatek wykazany od sprzedaży (co do zasady "do oddania" fiskusowi),
- VAT naliczony – podatek wynikający z zakupów, który może pomniejszać VAT należny (w granicach prawa do odliczenia).
W podsumowaniu rozliczenia oblicza się różnicę:
VAT do zapłaty (zobowiązanie) powstaje wtedy, gdy VAT należny jest większy od VAT naliczonego.
Nadwyżka VAT naliczonego (potocznie "VAT do odzyskania") występuje wtedy, gdy VAT naliczony przewyższa należny – wtedy pojawia się kwota do przeniesienia na następny okres lub do zwrotu (zależnie od sytuacji).
W tym zadaniu:
- VAT naliczony = 5 700 zł
- VAT należny = 7 700 zł
Różnica wynosi: 7 700 zł − 5 700 zł = 2 000 zł.
To oznacza, że firma ma zobowiązanie wobec Urzędu Skarbowego w kwocie 2 000 zł (kwotę do zapłaty).
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- "Należność od Urzędu Skarbowego w kwocie 2 000 zł" – myli kierunek rozliczenia; należność (zwrot/nadwyżka) byłaby wtedy, gdyby VAT naliczony był większy od należnego.
- "Zobowiązanie ... w kwocie 7 700 zł" – pomija fakt odliczenia VAT naliczonego; w rozliczeniu liczy się różnica, a nie sama wartość VAT należnego.
- "Należność ... w kwocie 5 700 zł" – to kwota VAT naliczonego, a nie wynik rozliczenia; dodatkowo kierunek ("należność") jest niezgodny z tym, że należny przewyższa naliczony.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze sprawdź, która kwota jest większa, a dopiero potem podpisz wynik jako "zobowiązanie" (należny > naliczony) albo "nadwyżka/należność" (naliczony > należny).
