Oferta handlowa ma umożliwiać kontrahentowi podjęcie decyzji i ewentualne przyjęcie propozycji. Z tego powodu jednym z najważniejszych elementów jest jednoznaczna identyfikacja oferenta, czyli podmiotu składającego ofertę (np. nazwa/forma firmy, adres, dane kontaktowe, czasem także dane rejestrowe lub inne informacje pozwalające ustalić, kto odpowiada za treść oferty).
Odpowiedź "danych identyfikujących oferenta." jest poprawna, ponieważ bez takich danych oferta traci praktyczną użyteczność: odbiorca nie ma pewności, od kogo pochodzi dokument, z kim ma negocjować i gdzie kierować zamówienie, pytania lub akceptację warunków. To także obniża wiarygodność przekazu i może powodować ryzyko pomyłek (np. pomylenie ofert od różnych dostawców).
Pozostałe odpowiedzi opisują elementy, które często występują, ale ich brak nie zawsze przesądza o tym, że oferta jest "nie do użycia":
- "daty sporządzenia oferty." – data ułatwia ustalenie aktualności warunków, terminów i wersji dokumentu, jednak w praktyce bywa zastępowana np. datą wysyłki e-maila albo okresem ważności oferty.
- "numeru zapytania ofertowego." – numer zapytania jest potrzebny głównie wtedy, gdy oferta jest odpowiedzią na formalne zapytanie i strony prowadzą ewidencję. Oferta może jednak powstać także z inicjatywy sprzedawcy, więc numer zapytania nie zawsze jest konieczny.
- "podpisu oferenta." – podpis bywa wymagany w niektórych obiegach dokumentów, ale oferty w obrocie gospodarczym często funkcjonują w formie elektronicznej (PDF, e-mail, system CRM) i są identyfikowane przez dane firmowe oraz osobę kontaktową, niekoniecznie przez odręczny podpis.
Na egzaminie warto przyjąć zasadę: jeśli pytanie dotyczy "braku w ofercie", w pierwszej kolejności sprawdź elementy, które umożliwiają identyfikację stron i kontakt, a dopiero potem elementy porządkujące obieg (numery, podpisy, daty).
