Trzebież wczesna jest zabiegiem pielęgnacyjnym wykonywanym w młodszych drzewostanach, którego celem jest przede wszystkim poprawa warunków wzrostu dla najlepiej rokujących osobników oraz ukierunkowanie rozwoju drzewostanu na pożądaną jakość i stabilność.
W tym kontekście pojęcie "drzew dorodnych" odnosi się do drzew dobrze wykształconych, o korzystnych cechach (m.in. jakość pnia, zdrowotność, uformowanie korony) i z odpowiednim potencjałem dalszego wzrostu. Po wykonaniu trzebieży liczba takich drzew na hektarze ma odzwierciedlać docelowe zagęszczenie po zabiegu: zbyt duża liczba pozostawionych drzew utrzyma silną konkurencję i spowolni przyrost oraz pogorszy warunki kształtowania jakości, natomiast zbyt mała liczba może prowadzić do nadmiernego rozluźnienia zwarcia i niepożądanych efektów hodowlanych.
Dla buka rosnącego na Lśw, w ramach tego zadania egzaminacyjnego, za pożądany uznaje się zakres 200–300 szt./ha po wykonaniu trzebieży wczesnej. Pozostałe propozycje (300–400, 400–500, 500–600 szt./ha) reprezentują coraz większe zagęszczenie po zabiegu, co jest sprzeczne z ideą trzebieży, która ma zmniejszyć konkurencję i wybrać ograniczoną liczbę drzew rokujących najlepszy rozwój.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o liczebność po zabiegach pielęgnacyjnych zawsze łącz liczby z funkcją zabiegu. Jeśli zabieg ma "odciążyć" drzewostan i wybrać drzewa przyszłości, zakresy skrajnie wysokie zwykle są mniej prawdopodobne.
