Konwergencja to jednoczesny ruch obu gałek ocznych do wewnątrz, potrzebny do utrzymania widzenia obuocznego przy patrzeniu na obiekty z bliska. Jeżeli zakres (amplituda) konwergencji jest zbyt mały, pacjent ma trudność z utrzymaniem fuzji, a odchylenie może ujawniać się częściej.
Odpowiedź "rozbieżnego okresowego" jest poprawna, ponieważ w zezie rozbieżnym okresowym (intermittent exotropia) występują epizody uciekania oka na zewnątrz, często nasilane zmęczeniem lub patrzeniem w dal. W tej sytuacji elementem terapii ortoptycznej bywa wzmacnianie mechanizmów konwergencyjnych i fuzyjnych (np. ćwiczenia zakresu konwergencji), aby poprawić kontrolę ustawienia oczu i jakość fuzji.
Odpowiedź "zbieżnego porażennego" jest nieprawidłowa, bo w zezach porażennych problem wynika z uszkodzenia nerwowo-mięśniowego i ograniczeń ruchomości, a nie z "wytrenowania" zakresu konwergencji; same ćwiczenia konwergencji są zwykle nieskuteczne i mogą nasilać dolegliwości (np. dwojenie) bez rozwiązania przyczyny.
Odpowiedź "skośnego obu oczu" nie pasuje do celu ćwiczeń konwergencji, ponieważ zez skośny dotyczy specyficznych zaburzeń działania mięśni skośnych i często ma komponent pionowy/skrętny. Terapia jest ukierunkowana na inny typ dewiacji niż typowo trenowana w ćwiczeniach konwergencji (horyzontalne zbieganie oczu).
Odpowiedź "zbieżnego częściowo akomodacyjnego" również jest błędna. W tym typie zeza istotną rolę odgrywa akomodacja i sprzężona z nią konwergencja; pacjent może mieć tendencję do nadmiernego zbiegania oczu. Wzmacnianie konwergencji mogłoby utrwalać lub zwiększać komponent zbieżny zamiast go redukować.
Wskazówka egzaminacyjna: w pierwszej kolejności oceń kierunek odchylenia. Gdy problemem jest "uciekanie na zewnątrz" i słabsza kontrola zbiegania, ćwiczenia konwergencji mają sens. Gdy odchylenie jest zbieżne, porażenne lub dotyczy osi pionowej/skośnej, mechanizm jest inny i sam trening konwergencji zwykle nie jest właściwą odpowiedzią.
