Stężony kwas siarkowy(VI) jest substancją silnie żrącą i powoduje szybkie, głębokie uszkodzenia skóry. Dlatego w pierwszej kolejności liczy się natychmiastowe usunięcie/rozcieńczenie czynnika, zanim zdąży on dalej reagować z tkankami.
Odpowiedź "przepłukać dłoń dużą ilością zimnej wody" jest prawidłowa, bo obfite płukanie wodą ogranicza stężenie kwasu na skórze i skraca czas ekspozycji. W praktyce zaleca się płukanie ciągłe (najlepiej pod bieżącą wodą) przez dłuższy czas oraz usunięcie skażonych elementów (np. biżuterii), o ile da się to zrobić bez zwłoki.
Odpowiedź "zdezynfekować oparzenie" jest błędna jako pierwszy krok: środki dezynfekcyjne nie zatrzymują działania kwasu, a dodatkowo mogą podrażniać tkanki i odciągać uwagę od kluczowego działania, czyli płukania.
Odpowiedź "zneutralizować ranę zasadą sodową" jest błędna i potencjalnie niebezpieczna. Neutralizacja kwasu na skórze może przebiegać gwałtownie, z wydzieleniem ciepła (reakcja egzotermiczna), co może pogłębić oparzenie. Ponadto łatwo dobrać nieprawidłowe stężenie zasady, powodując kolejne uszkodzenie chemiczne.
Odpowiedź "udać się do lekarza" jest ważnym elementem postępowania, ale nie może być wykonana przed rozpoczęciem płukania. Najpierw trzeba ograniczyć działanie czynnika żrącego, a dopiero potem organizować dalszą pomoc (wezwanie wsparcia, ocena rozległości oparzenia, kontakt z pomocą medyczną).
Wskazówka egzaminacyjna: w oparzeniach chemicznych skóry najczęściej poprawną "pierwszą czynnością" jest płukanie wodą, a nie neutralizacja, odkażanie czy opatrywanie.
