KWALIFIKACJA MEC2 - CZERWIEC 2015

Gdy ciało stałe jest rozgrzane, emituje promieniowanie cieplne (m.in. w podczerwieni). W praktyce kuźniczej elementy bywają w ruchu (np. obracane, przenoszone szczypcami, przesuwane), a dodatkowo mają bardzo wysoką temperaturę, dlatego metoda kontaktowa bywa niewygodna lub niebezpieczna. W takiej sytuacji najwłaściwszym przyrządem jest pirometr, czyli urządzenie do bezkontaktowego wyznaczania temperatury na podstawie promieniowania emitowanego przez obiekt.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?

• "żarzenia" – żarzenie jest zjawiskiem/stanem (i potocznie kojarzy się z barwą rozgrzanego metalu), ale nie jest nazwą przyrządu pomiarowego. Sama obserwacja barwy może dawać jedynie orientacyjne wrażenie temperatury, natomiast pytanie dotyczy metody opartej na promieniowaniu i narzędzia umożliwiającego pomiar.
• "tachometru" – tachometr służy do pomiaru prędkości obrotowej (np. obrotów wału), a nie temperatury. To typowa pułapka: skojarzenie, że skoro obiekt jest ruchomy, to "tachometr" będzie właściwy, mimo że mierzy inną wielkość fizyczną.
• "sondy kontaktowej" – sonda kontaktowa (czujnik stykowy) wymaga fizycznego dotknięcia powierzchni. Przy ruchu elementu i bardzo wysokiej temperaturze kontakt może być utrudniony, grozi uszkodzeniem czujnika, a także powoduje błędy (krótki czas styku, różna przewodność cieplna, chłodzenie miejsca pomiaru). Pytanie wskazuje, że najlepsze jest oparcie o promieniowanie, czyli podejście bezdotykowe.

W nauce do egzaminu warto zapamiętać prostą regułę: temperatura z promieniowania = pirometr. W praktyce należy też pamiętać o poprawnym ustawieniu odległości i o tym, że wynik pomiaru zależy od właściwości powierzchni (np. emisyjności), ale na poziomie tego pytania kluczowe jest rozpoznanie właściwego przyrządu.