KWALIFIKACJA MOT6 - STYCZEŃ 2016

Przy wymianie tulejki w główce korbowodu kluczowe jest uzyskanie właściwego pasowania pomiędzy tulejką a sworzniem. Oznacza to nie tylko "żeby sworzeń wszedł", ale żeby otwór miał odpowiedni wymiar w tolerancji, zachowaną okrągłość, prostoliniowość i możliwie dobrą chropowatość powierzchni. Do takich zadań w praktyce stosuje się rozwiertak, ponieważ jest to narzędzie przeznaczone właśnie do precyzyjnego wykańczania otworów po wcześniejszych operacjach (np. po wprasowaniu tulejki i wstępnym przygotowaniu otworu).

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?

• "wiertłem krętym" – wiercenie służy głównie do wykonania lub zgrubnego powiększenia otworu. Typowo nie zapewnia takiej dokładności średnicy i takiej jakości powierzchni, jakiej oczekuje się od powierzchni współpracujących w mechanizmie korbowo-tłokowym. Może też pogarszać geometrię (np. stożkowatość, bicie) w zależności od warunków.
• "pilnikiem okrągłym" – ręczne piłowanie jest mało powtarzalne i nie daje kontroli nad wymiarem w tolerancji oraz nie gwarantuje zachowania osiowości i okrągłości otworu. Łatwo uzyskać otwór "jajowaty" i miejscowe przeszlifowania.
• "skrobakiem" – skrobanie bywa stosowane do dopasowań i miejscowych poprawek, ale w tym zastosowaniu nie jest typową metodą uzyskania wymaganej geometrii i średnicy otworu tulejki pod sworzeń. Jest to praca punktowa i zależna od operatora, trudna do zweryfikowania bez specjalistycznych pomiarów.

W praktyce warsztatowej poprawne podejście to: dobrać właściwą tulejkę, zamontować ją zgodnie z technologią, a następnie wykonać obróbkę wykańczającą otworu rozwiertakiem i zweryfikować efekt pomiarami (średnica, luz, płynność ruchu sworznia). Takie postępowanie minimalizuje ryzyko zatarcia lub nadmiernego luzu w połączeniu sworzeń–korbowód.