W przypadku naczyń szklanych zabrudzonych osadami nieorganicznymi (zwłaszcza wodorotlenkami, tlenkami i węglanami) kluczowe jest to, że są to zanieczyszczenia o charakterze zwykle zasadowym lub słabo rozpuszczalnym w wodzie. Skuteczne mycie polega wtedy na zastosowaniu odczynnika, który zareaguje z osadem i ułatwi jego usunięcie.
"kwas solny." jest właściwy, ponieważ kwas reaguje z wodorotlenkami (reakcja zobojętniania) oraz z węglanami (wydzielanie CO2 i przejście do soli rozpuszczalnych lub łatwiejszych do spłukania). W praktyce laboratoryjnej kwaśne mycie szkła jest typową metodą usuwania osadów nieorganicznych.
Dlaczego pozostałe propozycje nie są najlepszym wyborem w tym przypadku?
- "wodę destylowaną." traktuje się głównie jako środek do płukania, a nie do chemicznego usuwania osadów. Może nie rozpuścić węglanów czy tlenków, więc osad może pozostać na ściankach.
- "płyn do mycia naczyń." sprawdza się przede wszystkim przy zabrudzeniach tłuszczowych i organicznych. Przy osadach nieorganicznych (kamień, węglany, tlenki) jego skuteczność bywa niewystarczająca.
- "roztwór KMnO4 z dodatkiem kwasu solnego." ma charakter silnie utleniający i jest kojarzony z usuwaniem trudnych zabrudzeń (często organicznych), ale nie jest to podstawowy, typowy wybór do prostych osadów wodorotlenkowych/tlenkowych/węglanowych; dodatkowo takie mieszaniny wymagają szczególnej ostrożności.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw rozpoznaj typ osadu. Jeśli w treści pojawiają się wodorotlenki/tlenki/węglany, szukaj rozwiązania "kwasowego". Jeśli mowa o tłuszczach lub zanieczyszczeniach organicznych, częściej właściwe są detergenty lub środki utleniające (zależnie od procedur).
