W badaniach geofizycznych (szczególnie w sejsmice) kluczowe jest wytworzenie kontrolowanego impulsu, który wzbudzi fale sprężyste w ośrodku. Jednym ze sposobów uzyskania takiego impulsu jest użycie ładunku materiału wybuchowego umieszczonego w przygotowanym do tego otworze strzałowym. W praktyce, gdy potrzebny jest otwór o relatywnie niewielkiej średnicy (w porównaniu z klasycznymi otworami wiertniczymi), stosuje się wiercenia obrotowe małośrednicowe.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź "strzałowych, do badań sejsmicznych"?
Łączy ona dwa elementy, które w sejsmice terenowej są logicznie powiązane: (1) rodzaj otworu – strzałowy, czyli przeznaczony do umieszczenia źródła wzbudzenia, oraz (2) cel – badania sejsmiczne, gdzie rejestruje się odpowiedź ośrodka na impuls i interpretuje budowę podłoża.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "badawczych, do wstępnego określenia budowy geologicznej" – otwory badawcze służą typowo bezpośredniemu rozpoznaniu (np. rdzeń, próbki, opis litologiczny). W pytaniu chodzi o zastosowanie w ramach badań geofizycznych i o specyficzne otwory pod źródło sejsmiczne, a nie o ogólne wiercenia rozpoznawcze.
- "hydrogeologicznych, do określenia stosunków wodnych…" – otwory hydrogeologiczne wykonuje się, by badać warunki wodne (zwierciadło, przepuszczalność, próby pompowania). To inny cel i inne wymagania konstrukcyjne niż otwór strzałowy.
- "geologiczno-inżynierskich, do określenia wytrzymałości gruntu na detonacje" – sformułowanie sugeruje błędne rozumienie celu: w praktyce nie wykonuje się otworów geologiczno-inżynierskich po to, by "badać wytrzymałość na detonacje". W sejsmice detonacja jest środkiem do wzbudzenia fali, a nie przedmiotem badania wytrzymałości gruntu.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się słowa "strzałowy/strzałowe" i "sejsmiczny/sejsmiczne", rozważ, czy pytanie dotyczy przygotowania źródła wzbudzenia fali. Wtedy technika wiercenia (małośrednicowa, obrotowa) jest elementem organizacji pomiaru geofizycznego.
