Wzór zębowy to zapis liczby i rodzajów zębów przypadających na jedną połowę szczęki (licznik) i żuchwy (mianownik). Oznaczenia: S – siekacze, K – kły, P – przedtrzonowce, T – trzonowce. Wynik mnoży się przez x2, aby uwzględnić prawą i lewą stronę łuków zębowych.
W przedstawionym zapisie w szczęce i żuchwie jest: S3+K1+P3+T3. Suma w jednej połowie łuku wynosi 3+1+3+3=10 zębów, a ponieważ dotyczy to obu łuków (szczęka i żuchwa) oraz obu stron, otrzymujemy łącznie x2 = 40 zębów. Taki komplet (40) jest charakterystyczny dla dorosłego konia; u klaczy kły mogą nie występować, ale odpowiedź w pytaniu dotyczy ogiera, u którego kły są typowe.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Buhaj (bydło) jest przeżuwaczem: przeżuwacze nie mają górnych siekaczy (zamiast nich jest poduszka dziąsłowa), a typowa liczba zębów to 32, więc nie pasuje ani obecność pełnego "S3" w szczęce, ani wynik 40.
- Tryk (owca) również jest przeżuwaczem, więc ma ten sam kluczowy wyróżnik: brak górnych siekaczy i łącznie zwykle 32 zęby. Zapis z "S3" w szczęce i kłem "K1" nie jest dla niego typowy.
- Knur (świnia) ma inny wzór: zwykle 44 zęby (m.in. 4 przedtrzonowce w połowie łuku), więc przy świni spodziewalibyśmy się "P4" i innego wyniku całkowitego, a nie 40.
W praktyce umiejętność kojarzenia wzoru zębowego z gatunkiem pomaga w identyfikacji zwierzęcia, ocenie wieku (wymiana i ścieranie zębów) oraz w rozpoznawaniu problemów stomatologicznych podczas badania klinicznego.
